O kadar karmaşık ki duygularım,
Bazen sonsuza kadar ömür istiyorum
Bazen de ölesim geliyor bırakıp bütün hayallerimi
Ruhum bir kafeste gibi
Konuşmaya utanıyorum
Kurtulmak için, gizlice kalbime tünel kazıyorum
Her kürek vuruşumda bir parça kopuyor bedenimden,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta