Oysa benim içimde mahkemesi kurulamayan bir dava vardı.
Ben mahkûmdum!
Ne beni savunacak avukatım,
Ne de bana şahitlik yapacak sevenlerim vardı!
Kafamın içindeki parmaklar ardından yol görünüyordu.
İşkenceler görünüyordu!.."
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta