nefsimizin çektiği büyük zaafımız
her zaman onlara açık oldu kapımız
yaratılışta var arzulamak yapımız
kadınlar-kadınlar iç güdümüz
büyük savaşlar kadınlar için çıktı
imparatorlukları kadınlar yıktı
Kaf önce hafif hafif düşüyorsun sonra
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda
Devamını Oku
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda




Aslında konu kadınla sınırlı değil.İnsanın en büyük zaafı İKTİDAR 'dır.Aşılması en zor olan zaaf budur.Kadın da bunun en güzel sembolüdür , ve aynı zaafa kadında mahkumdur, ama erkeğin karekteri icabı bu daha baskın ve dışa dönüktür. bu yönüyle çok beğendim şiirinizi Tebrikler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta