Kendi sesinden saklanan kadınlar gördüm..
Kendi acısını yara yapan kalbine,
Kırkları belli olmasın diye
Yamalı yamalı yalanlarla gezdiler..
Gözyaşları saklı dururdu kirpik uçlarında..
Uzaktan bakılınca güçlü görünen kadınlar..
Ama camdan kemikti ruhları..
Acıları tanıdık,
Ağlayışları kaçamak..
Elleri tutulmak için yaratılmamış kadınlar…
Sevmeyi bir oyuncağı sevmek sanan,
Sevişmeyi bilmeden utanan kadınlar..
Çektikleri her çileyi mükafat sayan
Bir cümle dahi kurmaya hakkı olmayan,
Saçlarını okşayacak bir elin
Yokluğunu aramayan kadınlar..
Kocaman yükleriyle doğan
Ve huzurla ölemeyen kadınlar…
Kayıt Tarihi : 8.3.2026 04:38:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!