Kuru lavantalar gibi kokar,çıplak ayaklı çocukların üstü,
Fesleğenler yetiştirir,beyaz tülbentli kadınlar,
Kafesli pencerelerin ardında,
Gözleri seçemese de yakını uzağı,hep umut taşır ihtiyarlar,
Hatıralarıyla yaşarken 'Manolya Sokağı'nda,
Sokak lâmbalarında hüznü solurken rüzgârlar,
Çocuklarını düşünür durur kadınlar...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta