kırık bir dal ağlıyor bahçede yaslanmış ağacın gövdesine
çığlık çığlığa bir kadın pencerenin önünde
boynundan mı vurmuşlar gül mü sanmışlar dikenini
kendine benzetiyor dalın yazgısını savrulup gidiyor rüzgarın önünde
dalıp gidiyor gözleri iri iri
düşünüp durmakla geçmiş
bahara uzanmış zaman
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta