Bir kadının kalbi… Dışarıdan bakıldığında sessiz, gösterişsiz bir yapı gibi durur. Oysa içinde yıllarca örülmüş duvarlar, çocukluk hayallerinden yoğrulmuş tuğlalar, sevgiyle harçlanmış umutlar vardır.
Her kız çocuğu, bilinçli ya da değil, içten içe bir kale kurar kendine. Bir gün o kaleye bir adam gelir, kapıyı çalar. O kapı, güvenin sesine açılır; içeriye sadece sevgiyle gelen alınır.
Bir kocanın ilgisi, sevgisi işte tam da o kalenin duvarlarını koruyan nöbetçiler gibidir. Kadın, o sevginin sıcaklığında büyür; güvenle evini, yüreğini, hayatını inşa eder. İlginin eksildiği her gün, kalenin bir taşı yerinden oynar.
Bir bakarsın duvarın bir köşesi çatlamış, bir bakarsın rüzgar içeri sızıyor artık. Kadın, bu çatlaklardan sızan sessizliği en önce hisseder. Ne kadar güçlü görünürse görünsün, ilgisizliğin yankısı kadının iç dünyasında derin boşluklar yaratır.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta