Kadınım, Gitme. Şiiri - İzzet Gayretli

​"Gidiyorum" diyorsun, ardına bakmadan,
Bir başıma ne yaparım bu koca şehirde?
Bırakıp gitmek var mı öyle uzak diyarlara?
Götür beni de gittiğin yerlere,
"Düş peşime" de; gözümü kırpmadan gelirim,
yemin olsun.kadınım,

​Yalvarırım bırakma, sensizlik zor gelir bana;
Gözümde yaş, yüreğimde sönmeyen bir ateş...
Gönülden kıy nikâhı, olayım sana eş.
Sen gidersen çöker gönül dağıma kara bulut,
Sen gidersen çaresizce tükenir umut.
Zindan olur yarınlar, nefes alamam;
Gitme gönlümün huzuru, gitme...
Kadınım, gitme.

​Yollarının tozuna kurban olayım,
Dönüşü olmayan bir yol mu bu gidişin ucu?
Sen, aşk ile arayıp bulduğum tek varlığımsın,
Tutunduğum son dalsın elin avucunda.
Gurbet eli mesken tutma ne olursun,
Yakma beni hasretin kavuran ateşiyle.
Gözyaşım söndürmez sinemdeki yangını;
Kadınım, gitme.

​Sensiz bu ellerde boynum bükük kalır,
Gönül bağım viran olur, solar güllerim.
Bıraktığın o kuytu köşelerde,
Gidişinle her dakika, her gün ölürüm.
Kaderin kalemi kara yazmasın yazımızı,
Kimse kazmasın aramıza ayrılık kuyusunu.
Mevlam bu sevdayı söküp almasın içimden;
Sılam da sensin, gurbetim de sensin...
Kadınım, gitme.
İZZET GAYRETLİ
T.R.10.04.2003