Kadınım benim acılarını çocukluğunu düşlediği umutlarını kimi zaman sevdasını yüreğinde yaşattığı ama çaresiz geriye baktıkça
üzerine gelen o duvarlar üstüne üstüne geldikçe yüreğimde taşıdığım acıları özlemleri beni tamamlayan hayatımı ama tamamlayamadığım herşeyi
adını yazarken düşünsene titreyen ellerimi düşünsene sesini duysam gözlerine baksam sana dokunsam düşünürsün belki nefesini içime çektiğimi
hissettiğimiz o anları o bir bakışı yada sen sus söyleme hiç bir şey belki acıların gelir aklına gözlerin dolar ve hatırlamak istemediğin yıllar gelir gözünün önüne
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta