Bir şehrin öyküsü ve sensizliğin hüznü.
Gökyüzünde ki bulatlar ve yağmura dönen kar.
Madem ki eseceksin şehrime rüzgar!
Ayrılığı ve hüznü alıp kendine sar.
Ocak ayının ocağında yandı bu sayfalar,
Kucaklar dolusu kalbimden düşen mutluluklar.
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta