Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
kutluyorum yazan güzel yüreği..
namık cem
İçten kopan temiz duygu
daha uzun yıl sevdilerinizler sağlıklı,mutlu,huzur yıllar diliyorum
çok güzel anlatmışsınız yine
TEBRİK EDİYORUM
Mutluluğunuz daim olsun,saygılar.
Yalandan yanlıştan hep uzak durduk
Hayatı paylaştık yiğitçesine
Sevinçte kederde tek yumruk olduk
En değerli varlığım sensin kadınım.
Vakarlıdır yanımda duruşun
Bu bedende canımda canoluşun
Sığındığım tek limansın kurtuluşum
Kıymetlimsin,ikigözüm cankuşum
Buda benden olsun yüreğine sağlık kutlarım.
Sayın Şair: Öncelikle şiiriniz beni hem duygulandırdı ve hemde kendime şu soruyu sormaktan alıkoyamadı,sizin gibi içini dışına taşıyıp değere değerini veren kaç adet bey var acaba? diye merak ettim,Her kadın mutlaka birinci vazife olarak eşini mutlu etmek görevini üstlenir,sonra iyi bir anne olma,ve iyi arkadaş,ama bu güzel duyguları taşırkende aynı güzellikte takdir görmeside ,bu güzelliklere devamını daha içten sağlar,Dilerim ülkemde böyle beyler çoğalır.....yüreğinize sağlık,,,kaleminiz daim olsun:=)
SEVEREK TAM PUAN VERDİĞİM,
ANLAMI FEVKALADE,
ANLATIMI OLAĞANÜSTÜ GÜZEL
ŞİİRİNİZE BEN DE EŞLİK ETMEK İSTEDİM.
SELAM VE SAYGILAR.........HALİLŞAKİR
Öyle Alıştım ki Sana
......................................................Eşim Gülten'e ithaftır.
Anladım bu hayat bana, sensiz biraz zor gelecek.
Ne taraftan nefes alsam, ben hep seni soluyorum.
Öyle alıştım ki sana, sensiz halim ne olacak? ..
Yokluğunu düşündükçe, kederlerle doluyorum...
Sen hep yanımda ol yeter, ben her bâdireye varım.
Beraber olduktan sonra, tüm engelleri savarım.
Senin bir yarın ben isem, sen de benim öbür yarım,
Emin ol seninle iken, çok huzurlu oluyorum...
Olsun be kavgamız boşver, konuş sen ileri geri.
Onlar bu hayatımızın hem tuzudur, hem biberi.
Öyle uzaklarda durma, yakınıma gel, çok beri,
Uzaklarda kaldıkça sen, büsbütün kahroluyorum...
Az mı otuzaltı sene, aynı yastığa baş koymak? ..
Olur mu hiç bundan sonra, gözlerimize yaş koymak? ..
Yakışırmı gülüm bize, sol yanımızı boş koymak? ..
Senin gözlerin doldukça, sırılsıklam oluyorum...
Bak çocuklar hep büyüdü, hem de nekadar yamanlar? ..
Onların ayağı sağlam, bizde tükendi dermanlar..
Çoluk, çocuk hep birlikte, toplandığımız zamanlar,
Bir hoşuma gidiyor ki, çok ta mutlu oluyorum...
Antalya-2008
Halil Şakir Taşçıoğlu
Daha çok uzun yıllar boyunca, hiç sararmadan izlenmesi dileklerini de beraber getiren bir mutlu aile fotoğrafının şiiri...
Kutluyorum sevgili Revanlı , yüreğinize sağlık .
GERÇEKTEN KADINLARIN YÜKLENDİĞİ GİZLİ VE GÖRÜLMEYEN YÜKÜ ÇOK GÜZEL ANLATMIŞINIZ ...KUTLUYORUM SİZİ BAŞARILARINIZ DAİM OLSUN...10+anto
Vallahi Ağabey hanika bir şey yapmışsın yengeme şiir yazmakla....Etkili, akıcı, yalın ifadelerin yanında, tasvir de çok harika olmuş..Ve biz buyuz iyte dedirtecek türden mısralar, evet bizler kadınlarımıza daima saygı ve minnet duyarız, çok güzel ifade etmişsiniz..., Ebedi bir mutluluk dilyorum..Saygılarımla..Güneri Yıldız
Bu şiir ile ilgili 49 tane yorum bulunmakta