Kadının iyisini kainat kutsamıştır
Onda ve onunla en büyük annedir şefkat
Kadının nazik kalbine cennet taht kurmuştur
Ondan rüzgar gibi belirsiz esmez sadakat
Aklının güneşinden evrene düşen şevktir
Üstüne düştüğü her şeyi süsler o rahmet
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta