Kadın, kendi içindeki yalnızlığın portresini
Az önce dudaklarına çizdi.
Dudakları kırmızıydı,
Dudakları aşktı.
Adı bir çiçekti, bir nehirdi.
Adı; unutulmuş bir efsanenin
Baş karekteriydi.
Bu kadar yürekten çağırma beni!
Bir gece ansızın gelebilirim.
Beni bekliyorsan, uyumamışsan,
Sevinçten kapında ölebilirim.
Belki de hayata yeni başlarım,
Devamını Oku
Bir gece ansızın gelebilirim.
Beni bekliyorsan, uyumamışsan,
Sevinçten kapında ölebilirim.
Belki de hayata yeni başlarım,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta