Kadın Şiiri - Durmuş Ali Eker

-----------kadın--------

bizim dilimiz varken hatundu senin adın
sen tesettür için de asırlarca yaşadın
soydular soğan gibi sokak ortaların da
ruhunu tükettiler et kemik kaldın kadın

kaldırım taşlarına bağladılar yuların
yırtılan nikabınla döküldü ar suların
her gece gebe kaldı rüya da uykuların
dünyaya geldin ama doğmadan öldün kadın

yol bitmeden sen bittin mevsimsiz eriyerek
büyüdükçe küçüldün ben kadınım diyerek
bir ana olamadın anaya benzeyerek
yavru yun babasına bir dişi oldun kadın

sen biz de mana idin ufuktun idin mekandın
denizi terk eyleyip bir damlacığa kandın
kavruldukça çiğleştin pişmedin yandın yandın
hürriyetini verip özgürlük ! aldın kadın

babam da başka idin dedem de daha başka
sonu yok inanırdın sonsuza giden aşka
sana benzemek haşa şimdi başkadan başka
maddede yoğrulmadan manayı sildin kadın

ey fatihin yavuzun saltanatlı anası
övgünle doluydu tarihimin sinesi
şimdi makine oldun kuluçka makinesi
medeniyet yerin de meyhane buldun kadın

kısalan eteğinle varlığın da kısaldı
o mübarek hatundan söyle sen de ne kaldı
genişleyen hakların daraldıkça daraldı
seninle alay eden aynaya güldün kadın

hala anlayamadın uyanıp uykuları
kendine ikbal sandın dullanmış duyguları
gel aslına dön artık bırak bu gaygıları
sararmadan çürüdün sen seni yoldun kadın
-