Bilmem kaç asırdır diyen deden,
onların gelenekleri, babanın kemeri.
Bilmem ne töreleri, var mı bilen birileri?
Annenin kayıp aklı, bulabildin mi ki kalbini?
Sahipsiz sanan o başıboş sokaklar
Sessizliğin saatlerinde inlemeye başlar.
Haykırış, bağırış, çağırıştır duyulan
Oysaki o ses çığlığıdır yaşamın
Gözündeki mor çiçek acıtmaz;
Yüreğindeki iplik sökülmüş dikilmez.
Kaç yerde kemiklerin kırıldı?
Yer yer olalı böyle sarsılmadı
Anasının koynundan koparılmış
O minik kız çocuğunun gözleriymiş
Cehennemi gören, yaşayan oymuş
Her solan güzel çiçek, o minikmiş.
Kayıt Tarihi : 10.12.2025 23:52:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Her gün bir başka çiçeğimiz soluyor. Kaç kadın yarınlarının umuduyla yitip gitti. Kaç çocuk annesiz kaldı. Kaç kadın bir töreye kurban gitti. Kaç kadın okulundan alınıp evlendirildi. Bunlar sadece olanlar değil, bunlar zihniyetsizliğin bir parçası değil, bunlar bir insanlığın yok oluşudur. Ne şimdiki Türkiye adaletinden ne de bir sonraki Türkiye adaletinden umudum kalmadı. İnsanlar zihniyetini değiştirmedikçe çocuklar ve kadınlar katledilecek. sözü size bırakıyorum artık.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!