Çöktü gene bir alacakaranlık işte
Ürkek ruhumun en derinlerine
Gözyaşlarım gönlümü kilitlediğim
Müebbet hüzün çölleriydi
Tüm tebessümler bakışlarımda soyunup dökülen
Solgun birer gül kurusuydu sanki
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta