Kaderin Ağları Şiiri - Mesut Yüksel

Karanlık bir boşluğa indim,
kutsal bir örümcek gibi;
sabırla,
ilmek ilmek ağlar ördüm,
elmas ipliklerden.

Sen,
bir melek gibi süzüldün havada,
sessizliğin omuzlarında.
Işıltılı yazgıma düşüşünü
bekledim günlerce;
geceler, adını ezberledi.

Yüreğimin teline değdiğin an,
evren durdu,
zaman nefesini tuttu.
Arzu, ince ve merhametli bir ipek gibi,
sarıp sarmaladı seni;
en kuytu yerimde sakladım sevgini.

Şah damarından aşk zerk ettim sana;
ay ışığına bulandı tenin.
Ev, bir mabede dönüştü,
duvarlar yakarmayı öğrendi.
Sabah akşam gözlerini içtim
mukaddes bir susuzlukta.

Sevdanın en yüce zehrini
korkusuzca tattık birlikte;
çünkü kader,
çoktan mühürlemişti
hikâyemizi.

Ve biz,
aynı ağda,
aynı yazıda,
zamanın bile çözemediği
bir düğüm olarak,
sonsuza dek
yaşayacağız…