Nedeyim kaderim, nedeyim seni,
Yar olmadın, güldürmedin nedeyim.
Bir yüz verdin, gülmeye hasret,
Bir ömür güldürmedin nedeyim.
Ne dertler verdin, derman bilmeyen,
Bir çehre ki, yıllar yılı gülmeyen.
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Kaderin kıskacında çaresiz bir feryattı okuduğum.
Kaderinizin yönü mutluluğa huzura dönsün.
Harikaydı şiiriniz....
Saygılarımla
Ümran Tokmak
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta