KADERİM
Hayat yokuşunda rastladım aşka
Kalbim çarpıyordu bu defa başka
Koşar adım gidiyorken vuslata
Yaraladı öldürmedi kaderim
Yüzümü hiç güldürmedi kaderim
Tam uçarken kırdı kanatlarımı
Vurdu ayağından umutlarımı
Alabora etti duygularımı
Zevki sefa sürdürmedi kaderim
Yüzümü hiç güldürmedi kaderim
Ateşlere atıp kavurdu beni
Deli poyrazlarda savurdu beni
Acıyla kederle yoğurdu beni
Muradıma erdirmedi kaderim
Yüzümü hiç güldürmedi kaderim
Baharı harcayıp kışı kolladı
Mutsuzluğu paketleyip yolladı
Yüreğimi depremlerle salladı
Bir çadır da kurdurmadı yüreğim
Yüzümü hiç güldürmedi kaderim
Hasret nöbetine dikti gönlümü
Çürüttü bu yolda kalan ömrümü
Hep o belirledi yaşam döngümü
Mutlu ömür sürdürmedi kaderim
Yüzümü hiç güldürmedi kaderim
Kaçtıkça köşeye kıstırdı beni
İmdat çığlığımda bastırdı beni
Hayat ağacına astırdı beni
Öldür dedim öldürmedi kaderim
Yüzümü hiç güldürmedi kaderim
Hangi dağın kuytusuna sokulsam
Hangi yarin yüreğine dokunsam
Hangi dilde sevda diye okunsam
İnsaf edip bildirmedi kaderim
Yüzümü hiç güldürmedi kaderim.
MELAHAT ÇETİNKAYA
Melahat ÇetinkayaKayıt Tarihi : 14.3.2026 21:43:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Oldukça duygu yoğunluğuyla kaleme alınmış ve sebep
sonuç ilişkisi çok güzel işlenmiş ve mevzu subüte bağlanmış...
Zülfikâr kaleminiz hiç eğilmesin Hocam...SAYGIYLA
TÜM YORUMLAR (1)