Kader ne yazdıysa Şiiri - Murat Ülkü

Kader ne yazdıysa boyun eğdik,
Her acı sofrada hakkını verdik.
Umut heybesini boşaltıp serdik,
Gönül kapısını bin kez onardık.

Acıyı dibine kadar içmişiz,
Umut tarlasından erken geçmişiz.
Biz bu ömür yolun zorun seçmişiz,
Pişmanlık yükünü cana sarmışız.

İçimde susmayı öğrendi keşkeler,
Dile gelmez oldu artık gerçekler.
Soldu birer birer o gül çiçekler,
Sessizce kendimize veda etmişiz.

Sabahın ayazı vurur yüzüme,
Bakılmaz o yorgun, solgun izime.
Kaderin mührünü vurduk dizimize,
Yolların sonuna sessiz varmışız.

Gidenin ardından yas tutmak niye,
Ömür bir emanet, hayat hediye.
Sormadık kimseye "bu gidiş niye",
Kendi ateşimizde yanıp sönmüşüz.

Zamanın eliyle çizilmiş yollar,
Kırılmış kanatlar, tutunmaz kollar.
Dökülse de bir bir sararmış dallar,
Toprağın koynuna huzur sermişiz.

Anlatmak istesek sığmaz kelama,
Bir selam bıraktık eşe, dosta, selama.
Gerek kalmadı artık hiçbir imaya,
Gerçeğin aynasına bakıp görmüşüz.

Gönül kapısında kilit vurduk dile,
Çekilen dertleri verdik bin bir yele.
Uzak durduk artık her türlü bedele,
Ruhun sükûtuna biz boyun eğmişiz.

Ne bir hüzün kaldı ne de bir telaş,
Gözden süzülse de bir damla sıcak yaş.
Dünya kavgasına dedik artık yavaş,
Varlığın sırrına nihayet ermişiz.

Garip Murat der ki; dünya bir hancı,
Kimi gerçek dosttur, kimi yabancı.
Dinmek bilmez ise içteki sancı,
Sabır hırkasını giyip susarmışız.