Bir çocuğun düşü, yarım olunca,
Olanca ömrüne, çile dolunca,
Her zaman gerçeği haykırır kader.
İnsan acılara, sessiz kalınca.
Kimi bir çift kuşa hayranlık besler,
Kiminin kabrini, karanfil süsler.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta