Kader Şiiri - Abdullah Dikeç

İnanmazdım kadere, ta ki senden önce,
Adını bilmezdim yazgının, senden önce.
Güvenmezdim kendime, gözlerinden önce,
Bir bakışınla içimdeki duvarlar sustu.

Sen kalbimin kırık tarafısın belki,
En çok kanayan, en çok saklanan.
Ama yine de vazgeçemediğim yerimdesin,
Adını sökünce içimden, ben kalmam.

Ben sana değil, kendime kızardım,
Sana kızıyorum diye.
Ben kendimi seviyorum sanırdım,
Meğer seni severmişim her seferinde.

Gidip de dönmeyeceğini bile bile
Verdim ömrümü avucunun içine.
Senden gelsin acı da, ızdırap da,
Başım gözüm üstüne…

Çünkü ben seni
Kaybetmeyi göze aldım,
Ama sensiz kalmayı
Hiçbir zaman öğrenemedim