Kaçma Benden Şiiri - Erdin Şallıel

Özlem sardı dört bir yanımı.
Uzak durma, sohbetine mahrum etme beni.
Bir yudum sesinle hoş olurum,
Bir bakışınla yeniden doğuyorum.
Ama senden sonra
Geceler boyu sustum, içime ağladım.
Adını dualarla kalbime sakladım.
Bir ses, bir kelime, bir tebessümün ettiğini bilmek yeter bana.
Yüreğimde seninle yeniden var oluyorum.

Sensizlik kapladığında benliğimi, yakıyor tenimi, içimi...
Üşüyorum seninle, sensizlikte, düşlerimde.
Kapında bir gölge gibi bekliyorum.
Bir “gel” desen, yollarına kuruyan güller gibi serilirim.

Gözlerin gibi derin bir yara... Bir anlatabilsem.
Yokluğun, suskunluğun... En büyük emanet.
Kaçma benden, ne olur susma.
Sevdanla yanmak da güzel; yeter ki uzak olma.

Kaç kere yazdım adını karanlığa,
Kaç kere anlattım seni suskun duvarlara...
Kaç kere sordum yıldızlara,
Kaç doğan güneşte sarıldım yalnızlığına.
Bir sen varsın, bir de senin yokluğun...
İkisi de yakıyor beni aynı anda.
Dilimde adın, yüreğimde izlerin,
Gözlerimde tüten en güzel hayalim.
Gecenin ortasında fısıldıyorum adını rüzgâra...
Hayatımda sen yoksan, içim ürperiyor sensizliğin çıkmaz sokağında.
Mecnuna dönmek üzereyim...
Ne bir gün geçti sensiz canım yanmadan,
Ne de seni unutan bir yanım, seni hatırlatmadan.
Kalbim hâlâ sana ayarlı çırpınırken,
Senin yokluğunla her nefes boğazımda bir düğüm.

Küsme, kırılma… Dön diye yalvarmam.
Ama bil: sana gelmeye hep hazır bu adam.
Bir tebessüm, bir kelime yeter aslında.
Sen yeter ki iste, ben canımı koyarım ardına.

Ve şimdi…
Yana yana tükendim. Seninle yanmaya razıyım.
Ama yokluğuna alışmak… İşte buna hiç hazır değilim.
Bir resim, bir anı, bir gülüş kaldı elimde...
Ve her biri bin parçaya bölüyor içimi, her gece.

Kendi kendime konuşuyorum artık,
Sanki cevap verecekmişsin gibi...
Sesin yok, iz yok... Ama ben hâlâ
“Gelir” diye saklıyorum kalbimde seni.

Belki de sevmek bu:
Varlığıyla değil, yokluğuyla yaşamak birini.
Ne zaman bitecek bilmiyorum bu yol,
Ama biliyorum:
Sonsuza dek seni bekleyen biri var.
Seninle, sensiz… Çok uzun bu yol.