Şu duvarın arkasına geçeyim... kahrolası koku! kaçarken ne vardı sanki çöp kutusuna girecek...
Gölgeler karanlıkta beni takip ederken sokak lambaları da onlardan yana gibi duruyorlar.
Ya bu sessizlik; çıt desem duyurmak için orda, ordaa diye haykırıverecek gibi.
Nefesim bile kızılderili dumanı gibi burdayız, diyor... Nedir bunları bana bu kadar düşman eden
şey.
Hele gözlerim, tüm içimdeki hainliğe rağmen masum, sahte bir bakışla dolu... Bazen beni bile
kandıracak oluyor ki birden kendime geliyorum.
Aşkı nasıl da çiçekce yaşamıştık biz kadınım
Kendi kendime konuşup duruyorum
Dağlara giden patikalarda katılaşan bahar çamurlarında yalnızım
Beni deli sanıyorlar
Sokulmalarımızı unutamıyorum kadınım
Hani gece yarılarında anlatılan
Devamını Oku
Kendi kendime konuşup duruyorum
Dağlara giden patikalarda katılaşan bahar çamurlarında yalnızım
Beni deli sanıyorlar
Sokulmalarımızı unutamıyorum kadınım
Hani gece yarılarında anlatılan




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta