Öyle yanar ki bazen içim,
Kendime dokunmak isterim.
Dokundukça acı duyarım,
Kimselerin vermediği büyük bir acı.
Kimselerin bırakmadığı büyük bir boşluk
Öyle çok yanar ki içim bazen
Kendimle bile alay edemem.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta