sen kolumu kanadımı kırdın
belki rüzgarlı olsaydı hava uçabilirdim
kaçabilirdim senden sonsuza kadar
ama ağlamaktaydı bulutlar ve sen heryerime düşmüştün
öyle ağır geldiki bu beden
ne havalanabildim
ne de kaçırabildim senden kendimi...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta