Kafamdaki solucan cikacak yer ariyor.
Kacik kücük gülmelerle bedenimi sariyor,
Bir kösede boza satsam alakasiz güpegündüz,
Kafdaginin yollari ucurumsuz bende dümdüz.
Seni senden alirim bilmem kime satarim,
Yatina binemezsem gölgesinde yatarim.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta