Kaç Bahar Kapıdan Dönmüştü

El değmemişti bazı sevgilere,
görmemişti,
görülmemişti,
sevmeden, sevilmeden karanlıkta kalmıştı.

Ziyan olup gitmişti.
karşılıksız sevgiler uğruna
kaç mevsim eskitmişti kalbim,
kaç bahar kapıdan dönmüştü
ismi konmamış susuşlar yüzünden.

Bir çocuk saflığında bekleyen duygular vardı,
elleri uzanmayı bilmeyen,
dokunmaya korkan,
kırılırım diye içine kapanan.

Oysa sevgi dediğin
güneşe çıkarılmalıydı biraz;
saklandıkça küfleniyor,
söylenmedikçe ağırlaşıyordu insanın içinde.

Bir selamla açacak çiçekler vardı,
bir bakışla can bulacak umutlar…
Ama biz hep geç kaldık birbirimize,
hep yarım bıraktık cümleleri.

Şimdi ardımda
tozlu bir raf gibi duran hatıralar var;
üzerine “keşke” yazılmış,
sessizce sararmış.

Yine de inanıyorum
bir yerlerde el değecek bir sevgi vardır;
karanlıktan çıkacak,
ziyan olmadan büyüyecek.

Ve belki bir gün
çürümeye terk edilen o duyguların yerine
güneşe bakan,
kök salmış bir sevda filizlenecek.
15.02.2026
~ Gülay Özdemir ~