ateş böceklerini görünmez kılan bir karanlığın içindeydi evi.
sabah olduğunda öten horozların,
sesinin kısıldığı noktada.
insana hasret bir çift göz,
sevgiye muhtaç bir çift el,
ve kendini yitirmiş bi zihin taşırdı,
tüm gün bedeninde.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta