Beni yanlış sürüme kurmuşlar,
Güncellemeler içime uymuyor.
Takvimler ilerliyor,
Ben hâlâ “kabul ediyorum” ekranındayım.
Zaman yuvarlak değil,
Köşelerine çarpıyorum.
Bir ömür verdiler,
Kullanma kılavuzu çıkmadı.
Evren çok açıklayıcı,
Ben hâlâ dipnotum.
Yıldızlar yerli yerinde,
Ben yerimi kaybettim.
Kırk yıl dediler,
Bir eşiği var sandım.
Meğer kapı değilmiş,
Sadece bekleme salonu.
Bir şeylere inanmayı denedim,
İyi geldi, sonra geçti.
Ağrı kesici gibi,
Hakikat reçetesiz satılıyor.
Ölümsüzlüğü sildim listeden,
Ama yokluk da indirimli değil.
Hiçlik sandığım şey,
Meğer dolu bir gürültüymüş.
Evrene alışamadım,
Ama çıkış da yok.
O yüzden her gün,
Biraz daha içeri taşınıyorum.
Kayıt Tarihi : 21.1.2026 07:38:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
bu kadar çiğ dizelerin böyle sonlanması,
belki inanılır gibi değil fakat,
böyle sonlanmış...
antolojik bir sürpriz evet :)
tebrik ederim delikanlı, son kelimelerin hatırına,
peki...
.
...
.
aşk sürükledi beni sana
ve sende, kayboldum sevgili;
ki lütfen bana,
bir daha kendimi buldurma ömrümce,
yitmiş ve sana gitmiş bir iyi insan olarak,
yaşat beni,
ruhum ruhuna emanet olsun…,
ki ilk ayrılığımızın şarkısıydı,
büyük adam, küçük aşk…,
ona da ayrılık denebilirse,
sokakları yürüyen ben değildim,
ki sokaklar,
bende yürüyordu o terazi ikindisinde
ve hiç,
hiçlikle bile;
kavuşmak kaygımız olmamıştı zaten,
hasretindeyken…,
ve lüzumsuz itibara rağbet edilmeyen,
iki kelâm susuzluğuna müsekkin,
mesai aralarında…,
ah;
.
...
.
bak delikanlı, yok öyle üç kuruşa beş köfte... çilesiz olmaz çocuk, ve şunu unutma, çile; dolmaz... dolandan çile olmaz...
peki,
birkaç mısra daha okumak istersen;
.
...
.
çile kitabımın yakamozu saçlarıma,
artık tek bir tel ak daha düşmesin,
sensiz…,
diyârında kalayım hep,
saklanayım üç kat perdeli halinin esrarına…,
gözlerin;
gözlerimin önünde olsun sürekli
ve vakti geldiğinde,
ötelerin ilhamlarıyla
dizlerinde öleyim…,
ah;
soluk tebessümlü meczup sardunyalar
kollarını sarkıtmış,
pencerenden…,
mahcûp ve yeniden doğuş umutlu nazarım,
arka bahçede güllere ikindi suyu veren
muştulu ve desturlu haline ilişirken,
balkonuna asıyorum utangaç gülümsemeler,
evet sana bakıyorum;
görmüyor gibisin,
ve bana bakıyorsun görmüyorum
ki gözlerim âmâ,
öyle demirden bir tül var ki aramızda,
yetmiyor gücüm,
bertarafa…,
şehirler bir film şeridi gibi geçiyor,
kilometrelerce aramızdan ve,
alnımızın ortasındaki yol çizgilerini saklıyoruz
birbirimizden güya…,
suskunluk çizgileri/çizikleri,
sakınılmış muhabbet mesafeleri…,
ve tırnakları kesiliyor yollara
uzuyor saçları zamanın,
boşluğa;
ve uyku,
telaşla fırlıyor yatağından,
geç kalınmış ömürler gibi…,
takâtsiz tebessümler yüzümüzde
ve bu kendimizden çektiğimiz,
yok bir yokturluk sanatı o/nun zahir,
.
...
.
TÜM YORUMLAR (1)