Kabul Şiiri - Mustafa Yılmaz Boz

Kabul (Ben Gerdanı Siyah Gül)
Ben gerdanı siyah gül, kilit yok kafesimde,
Yüzü dönük kalsaydın, uyurdum nefesinde.
Bir zamanlar eleste, bembeyaz bir kağıttım,
Kaderin davetini, ağlayarak dağıttım

Gül aldın yanağından, bana bile sormadın,
Allah razı olsun da, bir kez geri durmadın
Çiçek açmakla meşgul, gözlerimdi muhatap,
Artık boşa bekleme, doğmayacak bu mehtap

Sen bilmedin oysaki, titremezdim üşürdüm,
Adem denen elmanın, Havva’sını düşürdüm
Ben deniz değilim ki, bir katrede içtiğin,
Geçerken uğradığın, dönüşlerden geçtiğin

Keşke şu gözyaşını, gelmeden eneseydin
Yada hiç akıtmadan, tutmayı deneseydin
Ömründe hiç bu kadar, ağlamazdın belki de
Gözlerin dinlenirdi, sevda denen ülkede

Asumandan yıldızlar, sağdırsan da üstüme,
Bin kere ölsem bile, bunu benden isteme
İstesen bu sevdayı, kat ve kat sıralarım,
Bak seni incitirim çok kötü yaralarım

Daha o mutluluğun, sebatına ermedin,
Gözlerime baktın da, İstanbul’u görmedin
Doğduğumdan bertaraf, bu şehirde sürgünüm
Dizlerimi tutmadan, geçmez benim bir günüm

Ters düştü ayrılıklar, çırpınışlar sireği
Neylersin Melek-ül mevt, Uzun tuttu süreği
Bırak sen ellerimi, zaman ömür aşımı,
Birkaç çeşit küçük kuş, beklesinler taşımı

Yanağımda ölümün, fermanını kaşırım,
Elemli bir ressamın, fırçasını taşırım
Gülerken belli olur, gamzemdeki tek sızım,
İki çocuk anası, elli yaşlı bir kızım

Beni sarmak istersen, uzun tut ellerimi,
Derin akan bir suya, bırak git küllerimi
Kalır mı yanımıza, her iklimden bir bahar,
Nasıl geçmiş görürsün, bir mevsimden her bahar

Ben gerdanı siyah gül, gül taşırım boynumda,
Bin çocuk avuturum, beşik kadar koynumda,
Allah ile konuştum, beni sana vermedi,
Merak etme dedi rab, seni kimse görmedi.