Adisyon kağıdına bir çok şeyi eksik yazmıştı.
Ya fazla ahmaktı ya da çömez.
Üstelik pantolonunun paçaları da sökülmüştü.
Gariban çocuğa benziyordu.
Aslın da bakışlarından bile belliydi gariban olduğu.
Nasıl oluyor da bazen bir bakış bile insanın kim olduğunu söylüyordu bize.
Ama hiç bir şeyi dert etmiyor gibi bir edası vardı.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




İyi örülmüş…Duygu inceden inceye yedirilmiş…Hikaye tadında bir şiir! Edebiyat böyle bir şey…Bir damla su azizliğinde kalın.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta