05.04.1986 - GAZİANTEP
Bir taşın üstünde durur kalbim,
Kâbe’nin gölgesi düşer içime,
Beyaz kefenler gibi arınır zaman,
Her adım bir dua, her nefes bir niyaz.
Beyaz ihramlar uçuşur havada,
Ruhlar kanat çırpar göğe,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta