Kelebekler yerine karınca larvaları kalbimde,
Ruhumda ufacık bir ışık geriye kalan misafir olanların bıraktığı...
Bütün yaşananların esas sorumlusu bir fani,
Yorgunluktan ruhu kırılmış.. içindeki iyi duyguları öldüren bir cani...
Her ne kadar etraf bunu dile getirmesede kendisi bir "kani"
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta