Artık saçlarını toplamasanda olur,
Bırak dağınık kalsın hayatım gibi.
Geride bıraktığın saksıdaki kaktüs,kafesteki mavilik, bahçedeki limon ağacı ağlar ardından.
Neyi çözemedik seninle anlamadım ki,
Zamanda mı kaybolduk ,zamana mı tutsak olduk yoksa zamansız mı olduk.
Garip bir şeydi ardından ağlamak bu kadar acıtacağını beklemiyordum,
Alışırım sandım,yaparım bir başıma, yaşarım hayatı sensiz...yanılmışım .
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta