Terbiyesizlik dindi, artık taş atılmıyor,
Vitrinler kırılmıyor, Hakk’a saldırılmıyor…
Şahsım ki utandı, kulun isyankârlığından,
Kırılan, dökülenden, nefsin şeytanlığından…
Rab bunu mu istedi, hep kıralım, dökelim?
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta