Jülide Şiiri - Eminnur Acar

Henüz, on altı yaşındaydı
Okulumuzda, bir arkadaşımız vardı
Adı Jülide, sarışın lacivert gözlü
Birlikte güler, gezer şarkılar, söylerdi

Güzel kızdı, Jülide
Bir sabah, öğretmenimiz sınıfta
Jülide’nin aşına gelenleri, anlattı
Çayına ilaç katıp, kaçırmışlardı onu

Uyandığında sadece bir kombinezon vardı, üzerinde
Bütün ziynetlerini çalmışlar, bir odada,
Öylece bırakıp gitmişlerdi
Çıplak ayaklarla, kombinezonla, canhıraş

Beyoğlu caddesinde koşuyor koşuyor
Kaçıyordu, kendinden bile…belki de

Yıllar sonra Jülide’yi bir arkadaşı, deniz kıyısında,
Eşi ve iki çocuğu ile hayretle, görmüştü
Kara çarşaf altına saklanmıştı,
Kimse onu tanımasın diye

Ne çok ağlamıştım duyunca,
O devirde, ziynetlerini kaybedince
Her şeyini, kaybetmiş sayılırdı,
Edep vardı, Adap vardı, Ar vardı

Bohçalayıp satmayın,
Öldürmeyin kadınları,
Tüketmeyin, bozmayın nesillerinizi,
Yapayalnız kalırsınız, yeryüzünde

Kadınsız bulamazsın dünyanın tadıdır, zevkidir
Ana, Nine, Abla, kızın, kız kardeşin, teyzen, halandır
Bir elmanın, yarısı, iki ayağın biri, sevgidir, candır, Aşktır
Kadın, çocuk tarlası, toprak gibi üretendir, sarar sarmalar
Merhametlidir, seni, korur.