Jiyanamın Şiiri - Sinan Bayram

Senin adını fısıldıyor rüzgâr,
Her esişinde varlığım titriyor biraz.
Çünkü bilirim,
Yaşam — senin gözlerinden başlıyor.

Ben, varlığın kıyısında duran bir hiçtim,
Sen geldin, anlam oldum.
Bir nefesinle evren büküldü içimde,
Zaman sustu, mekân eridi.

“Jiyanamın,” dedim,
Yani hayatım, yani benliğimin özü.
Sensiz bir an — düşüş,
Seninle bir bakış — varoluşun kendisi.

Aşk mı bizi var eder,
Yoksa biz mi aşkın bahanesiyiz, sevgili?
Bilmiyorum…
Ama sen gülümsediğinde,
Tanrı bile yeniden düşünür yaratılışı.

Sinan Bayram