İzmir'de Gün Batarken Şiiri - Elzem Vefalı

Gri pantolonun,
ve pantolonundan taşan beyaz gömleğinle,
avuçlarıma sığmayan koca ellerinle,
yıllar önce bir rüya akşamında
İzmir’de gün batıyordu, hani.
Hatırlıyor musun baba?
Denize karşı,
batan güneşe karşı
elimi sımsıkı tutmuştun.
Ufka doğru bakıyorduk,
İzmir’de gün batıyordu.
Kimselerimiz yoktu, hani...
Bir tek sen, ben ve annem;
o rüya akşamında,
o deniz kenarında,
o ufka bakarak
ne düşünmüştük, baba?