Bir insan ne başkalarını ne de kendini tam olarak anlayabilir. Bir insanın içinde daima saklı kalan hakiki benliğini tanıdığını kim iddia edebilir? Belirli bir noktasına kadar yaşadığımız bütün bir hayattan sonra biz ancak kendimizi biraz tanıyabildiğimizi zannederiz fakat bir gün gelir; bir kin, aşk yahut öfke bizi etkisine aldığında ne yapacağımızı, nerelere sürükleneceğimizi tahmin etmek mümkün değildir. Doğru. Ancak kimse görünmediğini veya olduğunu sandığı gibi de değildir.
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu kızın izahınada mizahınada hayranım
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta