Geceyi dişlerimle parçaladım,
Şehir bana borçlu, ben kimseye değil.
Sırtımda hayatın paslı bıçağı,
Güvendim dediklerim ilk terk eden değil mi zaten, değil.
Dost dediklerim menfaatle nefes alır,
Masada gülüp arkada mezar kazar.
Ben susarım ama içimde fırtına,
Bu sokaklar bilir kim yıkılır kim yazar.
Kalbim kurşun yemiş, pansuman yok,
Merhamet bitti, vicdan stokta yok.
Geceler şahidim, Allah yukarda,
Benimle uğraşanın sabahı yok.
Düştüm mü? Evet.
Ezildim mi? Çok.
Ama diz çökenlerden olmadım abi,
Bu hayatta ya iz bırakırsın
Ya da unutulup gidersin....
emre gök
05:47
29.01.2026
Kayıt Tarihi : 29.1.2026 05:48:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!