İz Şiiri - İlban Orkun Karamüftüoğlu

Ölmek istiyordum bir vakit.
Sessizce, kimse duymadan.
Bir boşluk sanıyordum kurtuluşu,
bir yok oluşu çözüm.

Ama arkamda sesler vardı.
İki çocuk sesi.
Biri kızım:
“Baba… yapma.”

O an dünya durmadı,
ama ben durdum.

Çünkü anladım:
İnsan giderse,
kendi değil sadece,
başkalarının geleceği de eksilir.

Bir adım atsam
ben düşmeyecektim yalnız—
bir ev düşecekti,
bir çocukluk,
bir ihtimal.

Baba olmak
yaşamak kadar basit değilmiş;
iz bırakmakmış.

Ben sanmışım ki
yok olursam biter her şey.
Oysa insan gidince
geriye en çok “neden” kalır.

Ve o “neden”,
en çok çocukların gözünde büyür.

Döndüm kendime baktım.
Güven yoktu.
Dost yoktu.
Ama iki kalp hâlâ oradaydı.

O zaman anladım:
İnsan bazen yalnız değildir;
bir başkasının hayatına tutunur.

Gitmek kolaydı.
Ama kalmak—
asıl yük buydu.

Sessiz,
yaralı,
ama gerçek.

Çünkü iz bırakmak
kalabalıkta değil,
dayanabilmekteydi.

Ve ben…
kırık da olsam,
bir iz olmayı seçtim.