iyiyim demek alışkanlık yapmış dilimde,
bir cümleyle yama yapıyorum günlere,
içimde dökülen telleri görmeden.
gözlerim bazen o kadar uzak ki kendime,
düşen yapraklar gibi izliyorum zamanı;
bir hışırtı, bir esinti, o kadar.
yollar hep aynı yere çıkıyor,
adımlar bildik ritimlerde dolaşıyor.
iyiyim diyorum,
sanki başka türlüsü yasaklanmış gibi.
rüzgâr sorsa başka, belki fısıldarım gerçeği.
ama insanlara “iyiyim” diyorum,
çünkü duvarlar şeffaf değil,
çünkü kırılgan kelimeler sığmaz kalabalığa.
her sabah aynı maskeyi takarken,
aynı saatte kahveyi karıştırırken,
biraz daha eksiliyorum içimden.
ama fark eden yok,
çünkü iyiyim diyorum,
çünkü dilim buna alıştı.
belki de iyiyimdir,
kim bilir?
alışkanlıklar da bazen gerçeğe dönüşür.
Kayıt Tarihi : 3.11.2024 18:38:00
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
![Yıldız](/Content/img/y_0.png)
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!