Ey Sevgili!
Sen hangi türkünün nakaratısın ki dilimden düşmüyorsun...
Sen hangi gökyüzünün mavisisin ki baktıkça sana içim huzurla doluyor.
Sen hangi alevin harısın ki içimi ısıtıyorsun.
Ve ben Hangi Rüzgarın takipçisiyim ki her estiğinde kendimi yanında buluyorum.
Biz hangi Alemin varlığıyız ki içimiz aynı dilden konuşuyor...
Ben seni severken bir insanın bir insanda kendisi gibi özgür olduğunu öğrendim, Ben sende inanmayı,
Ben sende aşkın en güzel rengini gördüm.
Her tonunda aşk fırçası ile boyanan bir tuval olmaktan çıkamıyorum...
Sanat dediğin meğer aşkın ta kendisi imiş.
Meğerse aşk senmişsin sevgili...
Bu Aşkın mimarı Sen...
Bu aşkın mimarı bizmişiz meğer...
Her sesinde elekten geçiyorum,
Her bakışında süzülüyor kalp kapakçıklarım...
Seninle olmak üşütmüyor duygularımı...
İyiki sen Sevgili
Kayıt Tarihi : 3.4.2025 23:13:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!