Yine sonbahar akşamları gibi yaralı şu yürekler
Küflü sözcükler zihnimde uykusunda ağlayan adam
Pişmanlıklar sinsilesi içinde bıkılan bir yaşam
Bir dokun bin ah işit cinsinden hep şikayetler be gülüm..
İyi olalım be; ne olur hüzünlü mağlubiyetler gitsin
Çürüyen, kirlenen insanlardan ve istanbul’dan uzak
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta