İttihatçılar'a Şiiri - Ömür Can Doğan

Havası bulutlu, denizi kayıklı,
Kan rengi fes ve burma bıyıklı.
İstanbul gibi parlak gözlerle,
Bakıyorlar hürriyete...

İstibdatı eliyle derdest etmişti,
Kanını canına takıp gezmişti.
Karanlık sokaklarda cefa çekmişti,
Vefa borçluydu sahte hüviyete.

Kardaşları kaçak ve garpta,
Kendi silahla Trablusgarp'ta.
Yatıyor şimdi eski bir parkta,
Ömrü yetmedi cumhuriyete.

Selanik'te körpe bir evde,
Ardında Atilla, yanında Mete.
Hasret kalarak bir taze ete,
Kurdu cemiyeti, dediler çete.

İstanbul'dan Adana'ya düşmanı savurdu,
İndi çöllere, isyancı vurdu.
Bıyığını kıvırdı, hayaller kurdu,
Düştü Tiflis'te yol ahirete.

Saçları güneşti, gözleri sema,
Balkanlar'dan indi, geldi Şam'a.
Yolunda engeller pek çoktu ama,
Dayandı, sabretti. Vardı afiyete.

Şimdi ah çekeriz düşünüp onları,
Bulmaya çalışırız kurtuluş yolları.
Boş verdik artık sağları, solları,
Çıkacak yolumuz galibiyete.