Kırıkları birleşti kalbimin ve bir hıçkırık kuruldu boğazıma
Korkularım korkusuzluklarımı imar ediyor
Ölmek öyle basite alınabilecek bir şey değilmiş
Zor tuttuğum gözlerime bedel olarak özgür bırakıyorum sözlerimi
Sabrettiğim hayata karşılık cenneti dileniyorum
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta