İtin Şiiri - Cuma Ali Çetin

Nereden bir şeyler çalarım diye...
Hırsından gözü bel bel olmuş itin.
Nerde kemik bulur yalarım diye...
Eğilmiş cüssesi del olmuş itin.

Bulunduğu yerin içini oyar !
Bırakın ülkeyi cihanı soyar !
Otu alt dudağın içine koyar...
Şu pis ruhu da fel fel olmuş itin.

Hep çıkarı için çatar kaşını...
Üzülür helalden yese aşını.
Zulmü yiyecektir bir gün başını...
Ömrü kör kuyuya hel olmuş itin.

Şo karşıki dağda daha dün ürmüş !
Ahlâktan bihaber özel ve hürmüş !
Bedava diyerek ne bulsa sürmüş...
Kaşı, gözü, yüzü jel olmuş itin.

Öğrenmedi ömür denilen maçı...
Vermedi ufkuna güzel bir açı.
Domuz kafalının dökülmüş saçı...
Başı kabak gibi kel olmuş itin.

Öyle bir varlık ki dili zikirsiz !
Zerrece akıl yok hem de fikirsiz !
Çıkar için ağlar çirkin, şikirsiz...
Göz yaşı boşuna sel olmuş itin.

Cumali gerek mi, şöhret ile şan ?
Son bulur dünyada iyi, kötü an.
Temelinden beri perme perişan...
Ömrü boş boş esen yel olmuş itin.