Ey Yâr!
Uzun süre oldu kapını çalmayalı.. Uzun zaman oldu affına sığınmayalı.. Ama biliyorsun ki sebebi yine kader, yine ulaşılması muhtemel engeller ve bedeller.. Bir labirente döndû aldığım her nefes ve ciğerlerimde tükettim kalbimin temizlediği her kan zerrelerini bir heves..... Küçûk bir çocuk ikendi nefesimi tuttuğum zaman kalbimin de duracağını düşündüğüm zamanlar... Ben hala o küçük Cihat. Hala bir sevdayı gördüğümde nefes nefese kalmam ve kalbim duracak gibi olması! Ya Rab! Şimdi uyuyorum gecelerine. Hayaller gönderdim kelimelere sığmayacak bir masalın son hecelerine... İyi gecelerine uyuyorum hayatin. İyi gecelerine. İyi geceler. Geceler....
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta