Dayanak sandığımız herkes / herşey birer düzenek haline geldiğinde,
anlarız yanılmışlığımızı...
Ve anlarız ne kadar da yanlışmış,
yaşamışlığımız.
Sonra ağlarız kimimiz...
Aldandıkça aldatmaya meylederiz lakin;
hep bizi,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta